Кој си ти?

Многу често да ти кажам реално се прашувам што е животот и до каде одиме. Поточно кажано што сакаме, како се гледаме себеси во целата таа етапа, до каде патуваат нашите желби и сето ова што нас не гради и не прави посебни личности. Не се некои си филозофии, чисто сакам да си разјаснам некои прашања сама на себе, сакам да си бидам на чисто, да знам што е исправно а што погрешно, не онака како што гледа општеството затоа што си има некои застарени и недоволно дефинирани норми кои лесно можат да се свртат во своја корист. Сакам да го разберам светот во онаа поширока слика од што ни е дадена, сакам да го видам и Сонцето кога небото е покриено со облаци (без разлика колку оваа фраза и да е стара и излитена, сепак и тоа колку е точна!) , сакам да го насликам светот во сите убави бои во кои се простира во мојата глава. Поточно кажано, сакам светот да престане да глуми лудило и да се разбуди, човек да размислува со своја глава еднаш, да увиди што е добро а што лошо.
Нема правилен почеток, ниту за една приказна било дали е реална,било дали ќе се протега на страниците на некоја книга. Сите почетоци си имаат своја убавина и свои мани и во тоа се крие совршеноста на сите моменти. Она што секој од нас го прави уникатен, или единствен како сакате наречете го, се сопствените спомени, начинот на кој живееме, пријателствата и чувствата и секако тука се сопствените мисли и убедувања. 
Да започнам со тоа што денес ми се чини малку го имаат и тоа колку недостасува. Сопствено размислување!? Или едноставно во овој момент се се сведува на мислењето на пошироката маса. Еден ќе започне некој тренд и одма започнуваат сите да го следат, некои од нив размислувајќи за позитивните и негативните страни на трендот, некои едноставно приклучувајќи се затоа што сите го прават тоа па и тие да не изостанат од трендот. Не е дека трендовите се лоши, си имаат и тие некои позитивни страни, проблемот е што отсуствува мислењето на поединецот, проблемот е што се помалку и помалку луѓето се прашуваат што е тоа што тие го сакаат и се покоруваат (или се убедуваат дека и тие го сакаат тоа што мнозинстовото го сака). Или како што велат постарите „Ако рипне другар ти од мост и ти ќе рипнеш по него“? Лош пример, но ете ќе послужи за тоа што сакав да кажам. Каде отиде индивидуалното мислење и преиспитување на себе, на тоа што е тоа што човек го сака, на ценење на вистинските вредности? Дали сето тоа се продаде за малку „почитување“ во очите на општеството затоа што и вие сте кул и ги следите сите можни трендови кои се во мода!? Зошто стана лошо човек да размислува, стана лошо човек да не се сложува со мнозинството само затоа што едноставно не се согласува со нешто? Во ред, сето тоа си има граници, некои работи не треба да се дискутираат дали се добри или лоши, но зошто таа граница се повеќе и повеќе се стеснува па човек нема право да каже дека не му се допаѓа некоја книга, некоја личност или некој филм затоа што тоа просто ќе испадне чисто „хејтање“ а не конструктивно мислење? Не велам за сите, но за жал вистина е дека сите почнуваат да се приклучуваат кон општата мисла и говор. Честито на исклучоците! 
Во превод, ова значи немање на сопствено ЈАС. Или уште попрецизно насликано, многу ретко кој човек е вистински човек со свои идеали и убедувања. Се повеќе се појавуваат копии кои немаат свое мислење, немаат дури ни свои желби. Не уништи општеството и правилата за добро однесување кои се заборавија некаде попат. Каде отиде вистината, каде отидоа сништата, каде отидоа тие деца кои сонуваа некогаш дека ќе го променат светот? Сигурно кога сте биле мали и ве прашале што сакате да бидете кога ќе пораснете не сте кажале жена на фудбалер, пејач, старлета или некој си фраер кој си мисли дека е над сите. Каде  отиде таа искреност најпрвин кон себеси а потоа и кон другите? Или се загуби некаде попатно на овој пат кон самодеструкцијата која свесно или несвесно си ја наметнуваме. Искрено, жална слика е човек да се нема повеќе себеси, да не се преиспитува, да гледа само обична слика во огледалото, да не го гледа повеќе тој Човек кој некогаш сите сме биле. Да не се гледаш повеќе себе, туку една серија од маски кои се наредени на лицето и се менуваат по желба. Вистина е дека искуството и староста носат нови знаења и човек станува помудар, но со овие постапки не си дозволуваме да го видиме светот со сопствените очи, туку преку очите на една личност со која сите се поистоветуваме. За да созрееш најпрвин мораш да бидеш самиот ТИ, да се видиш себеси во огледалото, да не заборавиш што посакуваш, да направиш листа на идеи, желби, вредности, на личности кои ти значат и се тука покрај тебе, на книги, филмови, модни трендови кои ви се допаѓаат. Да се разбудиш од сонот или да ја запреш планетата и да се потрудиш да ја помрднеш од нејзината оска ако не ти се доапаѓа оваа. Но пред се да размислуваш! Да сакаш, да живееш, да го гледаш светот со сопствени очи.

Зборовите реално и не знам дали ќе имаат смисла. Стануваат само неколку букви, комбинација од нешто што никој не знае од каде доаѓа. Но, можеби барем еднаш ако се испиташ дали си ти ТИ или некоја друга личност која го загубила сопственото ЈАС попат, ќе дознаеш повеќе за себе и за светот. Тешко дека можам да дадам дефиниции за сите тие прашања кои научниците и филозофите се мачат долги години да ги откријат, но ако попатно допрам до една личност ќе ми биде драго. Затоа насмејте се, не затоа што општеството го налага тоа, не затоа што јас велам така, туку затоа што имате причина за тоа. Ништо во светот не е доволно лошо, она што денес личи на најтежок момент во некој друг период само ќе се чини како мачкина кашилца. Сакајте го светот, сакајте се себеси, дозволете си да сонувате, да ги допрете облаците, дозволете си да го преиспитате светот, да дознаете што сакате. За кога ќе погледнете во огледалото да ве пречека една личност со која ќе се гордеете и која ќе кажете дека сте вие, само ВИЕ а не некоја лошо искреирана приказна од некој автор како мене кој не знае што прави. Тогаш ќе знаете дека сте успеале во светот, иако ќе ви се чини дека не знаете многу. Но, човек да знае кој е самиот тој!? Тоа ви е и тоа како огромно богаство.

Збогум...

Сфатив конечно. Можеби ми требаше долго време, но сега знам. Ти и јас не сме создадени еден за друг, јасно е тоа. Би сакала да биде поинаку, да можам да кажам дека како во романтичните филмови и покрај се ќе завршиме заедно, дека спротивностите се привлекуваат, но верувај време е да се вратиме во реалноста. Ти си само една трага од лош парфем на кошулава кој брзо се губи, една солза која се слева на лицето и се меша со дождот. И верувај некогаш тоа беше се што сакав. Сеуште е... Но, доаѓа време кога човек се менува, созрева како сакаш наречи го тоа. Ние... Ние не сме еден за друг, не затоа што сме различни, не затоа што не чувствуваме ништо еден за друг туку се држиме до таа болка која не повредува и полека уништува. Ја гасиме љубовта со оваа болка која безмилосно ги стега градиве. Верувај, сакам да биде поинаку, да можам и небото да го обојам во некоја розова нијанса која ќе влее насмевка на твоето лице, но реалноста не треба да чепка, затоа што само можеш да се изгориш. Затоа велам збогум пред да биде доцна. Пред да нема да можам никогаш да заминам од тебе. Без разлика што срцево ќе се скрши на илјада парчиња а солзиве ќе бидат знак на слабост.

Единственото место каде што сакам да бидам цело ова време. Во неговата прегратка...

Еднаш еден другар ми кажа дека најубавите и најлошите работи се случуваат кога најмалку очекуваш, кога си онака полузаспан и опиен во сопствената среќа или несреќа и не веруваш дека тоа може да се промени . Помина долго време од оној ден кога го добив овој совет и не е дека многу размислував за тоа. Другар ми беше вечен филозоф, секогаш во таа постојана потрага по одговори на загонетки или пак нови прашања па да им бара одговор. Не е важно кој ми го кажал ова, ниту кога било тоа, така гледам јас на тоа. Впрочем, би ми кажал дека ништо во животот не е ниту важно, ниту неважно, само сплет на околности во кои самите се заплеткуваме свесно или несвесно. И тоа води до некои забранети води кои не би требало да се чепкаат. А сепак, еве ме решавам да заглавам до крај со светот. Онака не е дека некогаш сме биле претерано сложни...
Седев покрај прозорецот и замислено го гледав дождот кој буквално истураше. Ги затворив очите, посакувајќи да можам да ја осетам свежината и ослободувачката моќ на дождот но единствено го чувствувам мирисот на пржени јајца и сланина од кујната. Посакував да бидам доле, во тоа шаренило од чадори и намуртени лица, посакував да можев да го свртам светот во моја полза но ова беше таа реалност што светот онака сурово ми ја фрлаше во лице. Оддамна беше тоа време кога верував дека среќниот крај постои, оддамна искрено беше и денот кога ги гледав сите тие филмови со среќни краеви каде што секој си го добива својот прекрасен крај или совршен почеток. Зависи од ваша сопствена перспектива. Воздивнам, чувствувајќи ја главата како тежи и се што посакував беше да се вратам во топлиот кревет, да ги спуштам ролетните, да го префрлам јорганот преку главата и да заборавам на целиот овој свет. Да заборавам на болката која постои и колку светот може да биде лажлив. Или едноставно да помислам дека тој ми прави појадок како некогаш а не мојата најдобра пријателка која е загрижена за мене. Искрено, таа да беше во ваква состојба и јас би била загрижена за неа, но знам дека таа нема да си го дозволи никогаш тој луксуз некој да ја види повредена и во солзи па колку и  тоа да ја боли. Но, јас сум друга приказна за жал. Бесно ја бришам солзата која немарно се спушта по лицето и гледам благодарано во другарка ми. Вчерашниот ден едноставно треба да го заборавам и никогаш да не се вратам таму. Поспано станувам од фотелјата и ја отпуштам косата која се наоѓа во некоја несредена пунџа. Збунето го гледам својот одраз кој не личи нешто многу на мене, со тоа пропаднато лице, сјајните очи од солзи и темните кругови. По ѓаволите со се! Се сакам себеси во онаа стара варијанта а целиот свет нека оди кај што сака. Набрзина го мијам лицето и седнувам во трпезаријата до Сара која гледа со насмевка во мене како да сака да ме увери дека се ќе биде добро.
-Повели, сок од портокал. И мораш да јадеш.
-Во ред.- Слегнувам со рамениците, затоа што немам желба да се препирам. Поточно кажано, немам ни сила.
-Сакаш да разговараш?
-Не. -Одмавнувам одлучно со главата и пробувам од појадокот. Се обидувам да почувствувам нешто, но останува таа емоционална болка која ми ги одзема сите останати желби, заедно со апетитот.
-Добро е?
-Одлично е. Ти благодарам.
-За тоа се пријателките.- Кимнува со главата и ми се насмевнува благо. -Уште мислиш на него?
-Да. Не знам веќе што да кажам, ниту направам, се е излитно и без зборови. Сакам да го видам. Не сфаќам како оддеднаш се крши целата магија и заборавам на сите убави нешто. Како се да било една илузија...И не заминува љубовта така лесно, сеуште е тука, секој спомен, сето она што го сакавме. Ми недостасува, мојот најдобар пријател, мојот љубовник, човекот на кој му кажував се. Се прашувам понекогаш дали сето тоа било илузија или вистина? Дали неговите зборови и постапки беа нешто повеќе што не можев да го разберам. Или...? Нема или едноставно. 

-А да заборавиш на него? 

-Би сакала да е толку едноставно. Но, ова е вистината. И покрај се секогаш ќе бидам тука во близина. Срцево секогаш ќе чука на овој немирен начин кога ќе помислам на него. И нема да се смени тоа, па ако сака некој да ги симне ѕвездите и да ги помеша планетите за мене. А и сама знаеш дека вреди тој за ова,за сето што го имавме. Па и повеќе...

Тишината ја прекинува ѕвончето кое ме расонува од мојата идила. Збунето станувам од масата и го оставам  појадокот. Се погледнувам уште еднаш во огледалото во претсобјето, сепак изгледам во ред. Само малку уморно и болежливо. Ја отворам вратата и погледот ми се соочува со неговиот. Стои пред мене целиот измокрен и со збунет израз како да не очекувал да му отворам. 

-Што е? -Гласот ми трепери и бесно ги стегам рацете во тупаници за да не си дозволам да заплачам.

-Имаме проблем. -Ми одговара задишано. Гледам во него, посакувајќи да можам само да го прегрнам. -Ми недостасуваш. Многу... - Ми одговара сериозно, а јас само зјапам во него несвесна што да кажам. - И те сакам. Па?

-Па?

-Што ќе кажеш? -Гледа несигурно во мене и со раката преминува преку косата. - Знам дека можеби сум идиот во твоите очи, но верував... Не знам во што верувам по ѓаволите. Те сакам тебе и тоа е се.

-И јас тебе. -Го прегрнувам, не грижејќи се затоа што е воден, не грижејќи се за ситните капки кои ја мократ мојата коса. Само уживам во неговиот студен допир и сите недостатоци. И тоа ми е доста. Ги затворам очите и се чувствувам повторно јас. На единственото место каде што сакам да бидам цело ова време. Во неговата прегратка...

Господар на зборовите

Белиот лист хартија стоеше на работната маса очекувајќи да добие некоја нова форма или да заврши изгужвано во купот на свиткани хартии кои се наоѓаа во корпата и надвор од неа. До собата допираше џез музика, не можеше да сфати од каде. Ги затвори очите и немарно ги протри, решен овојпат да избега на уморот кој незадоволно му ги затвораше очните капаци и онеспособуваше мозочните клетки да почнат да работат со она нивно препознатилово ниво. Се обиде да се освежи и да го почувствува воздухот од отворениот прозорец, но до него не допираше ништо. И онака надвор беше една обична жега, луѓето беа засолнети со нивните совршени куќи и животи, во изградената хармонија што го посетуваше на една лошо напишана книга во која дејството не постоеше. Ги искцрка прстите, го пушти Гоко да се прошета малку низ собата, претходно предупредувајќи го да не избега некаде далеку. Замислено гледаше во неговото ситно телце кое мрзливо се протегаше по неговата маса и како по обичај запре до мастилото како да можеше да допре до неговата преисушена инспирација. Чудно, како еден гуштер да може да знае нешто повеќе од својот гуштерски живот. Но и онака луѓето не знаеја ништо за сопствениот живот, па зошто би го изненадило и ова. Гледаше во црно-белите шари на неговото тело и размислуваше за хипнозата и тоа колку лесно може да се изгуби во некој си навидум свој имагинарен свет само гледајќи во ова чудно суштество кое никогаш не го напушташе. 
Ја протресе глава, станувајќи свесен дека малку почна да забегува а тие зборови кои останаа заглавени во тоа мочуриште од негови сеќавања не сакаа да се впишат на белото и сеуште нечепнато парче хартија. Еден збор, после можеби подобро ќе оди. Или ќе заврши со своите другари... Посакуваше да може да ја има во раце судбината на човекот, да застане онака бунтовно очи во очи со чудовиштето што ја исцрпуваше енергијата од неговите пори навидум наивно и без желба. Каде да ја пронајде сопствената душа? Каде беше скриена во таа полица на дрангулии кои се простираа во една далечна фантазија која не можеше а ја дешифрира!? Човек, девојка, една колиба, едно лице со извештачена насмевка... А еве го него, заробен во оваа соба немарно бушавејќи ја косата и играјќи со пенкалото обидувајќи се да добие барем една рунда со овој проклетник кој не му даваше мир и задоволно му ја стегаше душата од забава. Беше само една статуетка од многуте што онака дремеа и не се обидуваа да се помрднат покрај полицата. Го бараше сонцето да ја осветли оваа неговата бледа кожа и да донесе нешто ново, да ја разбуди оваа затапеност која не ја препознаваше. Или дожд... Било што само не ова стегнато срце кое не разбираше ништо повеќе од солзи и немир. Воздивна, чудејќи каде се загуби воздивот во собата. Гоко сега љубопитно зјапаше во својот господар со своите црни големи очиња како да сакаше да му преточи нешто од својот живот. Го исплази јазикот, а господарот се насмевна и нежно го помилува. Тоа беше тоа! Се врати назад во играта и избега од полето со ржта каде што демоните го бркаа во секој чекор. 
Напиша Метаморфозата на Кловнот и се загуби во сопствените мисли и сеќавања. И сето тоа исплива од една бура од спомени која реално не знаеше од која димензија доаѓа. Но, еве го повторно беше Господар на зборовите. Листот се полнеше со зборовите а една победничка насмевка и занесен ум светкаа во собата како пронаоѓање на долгозагубената тишина.... А Гоко се врати во својот кафез и задоволно се испружи уживајќи во попладневното сонце. И секој си го доби посакуваното. Барем овој ден...

Мислам, знаеш...

-Знаеш, вчера размислував.

-Е тоа би било прв пат!

-Што треба ова да значи? 

-Ах, знаеш ти веќе. Не е ни важно. Ајде продолжи. Што било толку важно? - Погледите се судруваат, но секако на лицето на соговорникот се појавува таа наивна насмевка како да не е виновна за ништо. Но, решавам да го занемарам тој детал. 

-Не е дека нешто е важно. Или не важно. Тоа е целиот проблем. Што ги класифицираме работите и често грешиме во тие наши избори на важни и неважни работи.

-Не е дека нешто те разбрав, ама нека ти биде. За ова ли размислуваше? Повторно со тие твои филозофии. 

-Не се некои си јаки филозофии. Не се ни филозофии. Општо, размислував за животот и за тоа какви сме луѓето.

-Еве те пак со тоа. А да напишеш една филозофска книга со сите тие твои прашања и одговори и да не се замараш премногу!? Или да седнеш да си учиш, затоа што испит те чека.

-Знам дека би требало, јасно ми е тоа. Но, што да ти кажам како да имам некоја бубачка во главава која не ми дава мир. Како некој глас постојано да ме прекорува дека ги занемарувам важните работи од животот...

-А да посетиш психолог? Ме загрижуваш со ова... - Пивнува од кафето и гледа во мене со поткрената веѓа.

-Човек, зошто ги испревртуваш моите зборови!? Сакам да кажам дека светов е чуден доволно и не ми дава мир. Дека обрнуваме внимание на некои си глупости, а токму тоа важното го занемаруваме...

-А што би било тоа важното според тебе?

-Да се биде ЧОВЕК. Знаеш, сите се жалиме на животот но реално речиси никој не се обидел да се стави во дискусија со него. Да сфати каде е проблемот...

-Па нормално дека нема. Не сака да го сметаат за луд.

-Метафорично велам. Ти стварно си станала на лева нога денес.

-Е добро де, си имав јака вечер.

-А да се пофалиш тогаш? Кога гледам дека муабетов не ни оди...

-Нема што да се фалам. Комшијата од другиот стан ми дојде вечерта на гости. Искрено, не знаев дека е таков ѕвер. -Ми намигнува, а јас само збунето и се насмевнувам.

-А нели беше оженет тој?

-Е добро  де, жена му била на некој семинар.

-Не, нема да коментирам веќе.

-Подобро не, зошто ќе се скараме. Продолжи ајде.

-Што да продолжам? Со филозофииве што не чинат ниту денар.

-Не го кажав тоа. Само... Не ми се размислува бе за некои тешки теми од рано сабајле. Сакам да се напијам кафенце како човек и да поиграм со кучето, да го прошетам. Да поразговараме за љубовта, за  модата. Не за проблемите на светот. Но, ајде кажи кој е заклучокот!?

-Заклучокот е дека нема заклучок. Дека нема да се мачам веќе да се преанализирам зошто сум направила вака, зошто не онака. Дека ми е доста од проблемите и од тоа да се жалам за секакви глупости. Знаеш да го барам влакното во јајцето.

-Споредбава ама ич не ти требаше. - Ме гледа со гадење а јас се насмевнувам.

-Знам. Но, тоа е вистината. Денес сакам да се посветам на светот.

-ТИ фали и тебе даска по глава. Ај не се замарај. Гледај сонце има денес. Олабави се. Подобро кажи ми што направи со оној твојон?

- Ништо бе. Си има девојка. Добро не ја смета за девојка. Зборуваме онака повремено, но не е веќе истото. Срцево не реагира веќе како некогаш. Можеби вака е подобро.

-Мислам дека ми кажа еднаш дека рамнодушноста не чини.

-Е па не чини. Реално целиот свет не чини ама што да му правам. Не за џабе пријател ми е Мерсо.

-Кој ти е тој?

-Еден чуден дечко, не го знаеш. Пријател на Годо.

-Не ги знам.

-Не е важно. -Слегнувам со рамениците и го допивам кафето.

-Сакаш да одиме да ја прошетаме Ава на кеј!? 

-Ајде. 

-И не се грижи. Ќе биде подобро.

-Да, знам...

Роденден на една Вечност

Каде си? 

Те молам, не заминувај 

фати ја ракава и врати се 

претопи се со последниов сончев зрак.

 А сепак те нема

 далеку си,

 ми остануваат само солзи и неподнослива тишина,

 само болка која срцево го раскинува.

Еден човек толку голем, 

една искра надеж што градиве ги пече,

 прашања без одговор 

остануваат до вечноста. 

Илјада зборови кажани, 

а сепак остануваме недоискажани, 

илјада солзи пролеани,

а сепак остануваат уште... 

До вечноста и назад,

врати се 

осветли го денот со твојата насмевка 

со уште една песна да ечи во тишинава. 

Не заминувај без зборови, 

те молам.

Немој... 

Остави ни барем утеха. 

Дојди во тишината, 

во последното изгрејсонце 

во оваа песна без зборови

во солзиве кои ме напаѓаат. 

А сепак малку е се, 

малку се зборови и солзи,

само еден ден и песна, 

само осаменост која во градиве зјае празна. 

Среќен роденден... 

Би сакала да може повеќе да се каже 

но еве љубовта твоја е сеуште овде 

во песните твои,топлиот поглед и вечноста... 

Каде е вечноста?! 

Кај еден човек-голем човек, 

во една насмевка 

и последните акорди на болката...

Сивата нијанса на светот

Автомобилот запре на црвеното светло. Искрено, не ни забележив веднаш, немарно гледав во црвените нокти, како на некој начин да се обидував да смислам било што да ја нарушам оваа претивка атмосфера која ми носеше само немир и солзи во очите. Ја забележувам стегнатата вилица и тоа рамномерно играње со прстите по воланот, нешта што ги прави несвесно кога е лут.
Некој тропа на прозорецот и отсутно го трга погледот од пред себе. На лицето му се појавува една тажна насмевка додека гледа во малото дете кое му ги нуди балоните во најразлични бои. Прифаќа да купи еден и задоволно го погалува по главата како да сака да му подари некој вид на утеха.
-Зошто го направи тоа?- Збунето гледам во него, обидувајќи се да ги откријам емоциите на неговото лице затоа што е отворена приказна за мене иако никогаш нема да признае. 
-Што тоа?- На кратко ме погледнува збунето, а потоа се враќа на сообраќајот. Вози внимателно и сосредочено, една од карактеристиките што ги сакам кај него. Што е како мало дете, со тоа големо срце како да сака да го збере целиот свет и сета топлина во него.
-Знаеш, што го купи балонот...
-Мислев дека сакаш балон.- Ми одговара саркастично, а на лицето ја забележувам таа речиси незабележлива насмевка за останатиот свет, тие мали дупчиња кои ги обожавам.
-Сакам балони. -Му одговарам едноставно. - Но, кажи ми. Зошто го купи балонот?
-Затоа што му беа потребни пари. Затоа што... Затоа што нема за јадење и се обидува да преживее...
Неговите зборови носат некој чуден немир во автомобилот кој речиси можам да го напипам со врвот на прстите. Знам дека не сака да разговара за неговото минато, ниту јас сакам да допирам некои стари рани но посилно е прашањето од мојата волја да замолчам. Во некој друг момент би ми се насмеал кога би му го кажала ова и ми рекол- Типично женски!
-Зошто секогаш ќе почнеш некоја ваква тема и ќе се повлечеш назад!? Зошто во очите твои забележувам препознавање?! Како да се поистоветуваш со момчето? - Гледам во него, чувствувајќи ја кнедлата во грлото. Можеби и претерав, ако го земам во предвид немиров кој се јавува во градиве и ме преколнува да се повлечам назад.
-Затоа...- Воздивнува длабоко и за кратко погледнува во мене кога запира на семафорот.- Затоа што ме потсетува на мене. Во тие денови за кои не сакам да разговарам... Но, можеби и треба да започнам. Да се ослободам од тој терет што го носам на плеќиве и понекогаш ми се чини ќе ме кутне на земја. И да знаеш, баш добра тема одбра за во автомобил. 
-Ако сакаш може да почекаме до станот? Или ако не сакаш, не мораш да ми кажуваш...- Слегнувам со рамениците, свесна дека само сакам да го прегрнам и да заборави на болката што ја гледам во неговите сини очи.
-Не, во ред е. Мислам, долги години ме мачи сето ова и се плашам да ги искажам своите стравови на глас. Како сето тоа што се случило да ќе добие реална слика пред моиве очи. Знам дека е реално и тоа е смешното. Што после сето ова не можам да го прифатам тоа. Знаеш, кога имав четиринаесет години ги загубив родителите и ме пратија во дом. Баба ми  не сакаше да преземе грижа за мене, не заслужува да ја нарекувам ни баба реално. Во домот беше претешко, јас бев бунтовно дете не сакав да се помирам со судбината, сакав да израмнам некои сметки со животот. Често бев казнуван за моите глупости, дали со одземање на оброци, дали со ќотек... - Еден момент гласот му ја губи цврстината и му трепери, а јас само сакам да го прегрнам. - Избегав од таму и немав каде да одам. Знаеш, тешко е да си бездомник, особено ако си детиште кое си мислело дека знае се за животот. Само сакав да се прехранам, да го поминам денот и чистев автомобили, помагав во работилници повремено иако бев гледан онака накриво. Знаеш веќе, бездомник и детиште, па сето тоа дали се дрогирам, дали парите ми се за некои цигари или не знам што. Можеби... Се плашам да помислам што би било ако би посегнел по дрога затоа што реалноста беше и онака сурова.
-Еееј... - Тажно гледам во него, целосно несвесна за моите солзи. И јас после сум се бунела дека животот ми бил тежок...
-Во ред е. Сакам да разговарам за ова. Потребно ми е. - Кимнува тажно со главата и ми подарува еден поглед со одобрување. - Понекогаш размислував да одам на психолог и да разговарам за овие теми. Да заборавам на пропалицата која сеуште се чувствувам дека сум.
-Никогаш не си бил пропалица.- Одмавнувам со главата.
-Знам. Но, знаеш има моменти кога не знам дали го заслужувам светот. Дали те заслужувам тебе.
-И јас се прашувам истото. И одговорот е ДА. Затоа и те сакам, заради таа борбеност што ја носиш во себе.
-Не знам. Има онака моменти кога сум среќен. И овакви моменти кога ќе погледнам некое дете кое нема проживеано а се соочува со оваа болка. Знаеш веќе,  да седиш на дождот на улица, да не знаеш дали ќе имаш да се прехраниш денот, дали можеби некој ќе му текне да се спречка со тебе затоа што му личиш на некој си крадец. Само прекори и гадење во очите на сите... 
Кимнувам со главата, иако реално не знам како е да бидеш во негова кожа. Не знам ништо повеќе за светот, освен овие бои што ме опкружуваат. Не сум била во тоа сивило како него.
-Да не беше тој да ми помогнеше да станам и да стојам цврсто на нозе, никогаш не би бил овде. Којзнае каде би завршил. Можеби би се предал некој момент... - Ги забележувам солзите во неговите очи,но сеуште е сосредочен на патот.
-Никогаш не си ми кажал кој е тој?
-Не знам, го викаат Годо. Дојде кога ми беше најпотребно и ми ја даде потребната утеха и еден нов почеток. Сериозно, не знам ниту од каде ме најде, ми кажа само дека верува во мене. И тоа беше една новост за мене, после сета омраза и злоба што ја почувствував од светот некој да ми верува и да ми открие еден непознат свет за мене. Светот кој мислев нема да се врати...
-Мило ми е што има такви добри луѓе. Мило ми е што те имам тебе покрај мене. - Забележувам дека сме пред нашата зграда и дека срцето ми трепери.
-И мене ми е мило што те сретнав. -Ми се насмевнува, иако сега знам дека има толку болка во една насмевка. Ми ги брише солзите кои ја уништуваат шминката, но реално не ми е гајле. Само го прегрнувам и се чувствувам толку сигурна во една таква прегратка каде што ми се чини дека лежи целиот свет и целата љубов и добрина на светов. - Затоа ти го купив балнот, затоа што не сите бездомници можеш да ги ставиш во иста категорија. Има некои кои реално се трудат да останат чисти и да опстојат ден за ден. Затоа што на секој му е потребен еден Годо кој ќе ги научи дека светот не се простира само во тоа сивило пред очите.
-Да, знам. И го сакам балонот. - Го милувам неговото лице а тој ги затвора очите и се препушта на мојот допир. Влегуваме набрзо во станот, овојпат свесна за нијансите и борбите кои настануваат во овој голем, но реално мал свет. Седнуваме на софата во дневната и лежам во неговата прегратка, слушајќи детално за тоа што му се има случено, за сите тие лузни кои го горат тоа негово кревко тело. И сфаќам дека немам право да се жалам ниту бунтувам против светот. Сакам да ја преземам таа болка, тоа срце да не мора да носи толку многу тага во себе. Но, само се препуштам на неговите зборови и на светот кој го откривам во сите негови бои. Знам дека не можам да говорам за нешто што не сум го искусила, но целата приказна е толку реална, што ја чувствувам како нож на кожава која се ежи од неговиот топол поглед. Го погледнувам балонот и размислувам дали тоа дете ќе има каде да ја преноќи ноќта. И решавам дека за светот се потребни многу личности како тој Годо кој ќе го променат светот во чиста и искрена љубов. Ги затворам очите и ја сфаќам својата цел во животот...