Во светот на соништата

Мислите се редеа полека во главата, а потоа нападнаа со сета сила. Илјада прашања, илјада слики со кои умот неограничено си играше, илјадници сцени вредни Оскар се одигруваа во главата таа ноќ. Само ќе ги затвореше очите и мислите долетуваа непречено, спремни да го одиграат почесниот танц за вечерта. Одеднаш светот и не изгледаше како толку сурово место, освен во одредени моменти кога болката беше толку силна и солзите и негативноста им го заземаа успешно местото на светлината и радоста. Но, оваа ноќ не беше во склопот на тие лоши денови кои успешно ги класифицираше пред легнување. 
Тоа беше момент кога можеше да биде било кој од светот, можеше да биде на најразлични места, со најразлични луѓе... Само ќе му дозволеше на мозокот да прошета на места за сега недостапни во реалноста и ќе соработуваше со насмевка на лицето кога пред неа сликите се менуваа со огромна брзина. Еден момент беше на едно место, следниот го освојуваше светот. Експлозија од бои, совршени слики кои се вклопуваа во замислениот живот каде што се беше возможно. Понекогаш се чудеше како човек може да биде заглавен во кревет неколку саати а истовремено да пропатува места за кои светот не слушнал, да доживее авантури подобри и од најдобрите филмови.
А тука беа и оние лошите денови, кога мозокот одбиваше да соработува и му дозволуваше на срцето да ја управува ноќта. Срцето како познат емотивец ќе ги развиеше најемотивните и најболните спомени и солзите веднаш се јавуваа без да почекаат да бидат повикани. Тогаш само ќе го префрлеше ќебето преку глава и пред очите се одвиваа добро познати спомени, успорени небаре животот е филм во кој таа самата беше главна ѕвезда.
Се трудеше да им избега на прашањата, се трудеше да биде што е можно подобар режисер на најдобрите сцени на кои дури не им требаше монтажа. За момент ќе ги прегледаше сите можни сценарија, ги бираше најдобрите и си играше со сликите и боите и ги делеше според нови спектри. Животот беше една трајна убавина на интересни животи испреплетени на некој необјаснив начин кој дури и сопствениот мозок не можеше да му најде идејно решение.
И сабајлето тука беше враќањето во неминовноста на животот и неговата суровост. Се до доаѓањето на ноќта и повторното патување на светот на фантазиите каде што целиот свет лежеше пред нејзините нозе и чекаше да биде освоен...

Која е твојата приказна?

Незадоволно се пробиваше во преполната просторија од кафичот, обидувајќи се да ги запре солзите и чувството на празнина кое ја нападна. Погледот за миг повторно се сретна со оној неговиот и се мразеше што реагира вака емотивно. Да, покрај себе сега имаше женска со долги нозе, манекенска става која задоволно го гушкаше, среќна што го има покрај себе. И мораше да признае дека изгледаа совршено, на оној начин на кој таа никогаш не успеа да се вклопи во сликата.
Ја отвори вратата и погледот и се сретна со еден дечко кому немарно му ја тресна вратата во фаца.
-По ѓаволите! - Исплашено гледаше во непознатиот кој го покриваше лицето со двете раце и изговараше некои сочни пцовки упатени на нејзина сметка. - Добро си?
-Очигледно не. - И одврати налутено, гледајќи ја незадоволно девојката пред себе. Веројатно, уште некоја уфурана мала која мисли дека светот се врти околу неа и нејзините високи штикли.
-Јас... Се извинувам. -Проговоре несигурно, мразејќи се што се најде во ваква ситуација.
-Не е дека извинувањето твое ми вреди нешто. - Бесно ги процеди тие зборови. Зошто и овој момент го потсетуваше на неа!?
- Слушај... - Длабоко подголтна, обидувајќи се да остане прибрана. - Ти се извинив, не мислев да го сторам тоа. Несреќа беше. Нема зошто да се однесуваш како некој кретен, стегнат во костим и вештачка насмевка.
- Да, типично женско однесување. - Погледот му се соочи со нејзиниот. Знаеше дека не беше таа виновна за оваа болка, но откако таа му го скрши срцето за него сите беа исти опортунистки кои се грижеа за ништо повеќе од себеси.
- Знаеш, немам намера да се расправам со тебе. Убаво ти се извинив. Еве, пак извини. Толку од мене. - Слегна со рамениците и се сврте во обид да дојде при себе. Вистина е дека дечкото беше згоден, но немаше желба да го трпи неговото надмено и намуртено расположение, кога и самата беше во такво.
-Во ред е. -Збунето одговори тој, чудејќи се на на себеси и попустливоста. Што беше тоа кај неа што го смируваше? Освен прекрасните очи во кои за миг се изгуби.
-Еееј? - Збунето гледаше во неа откако не му одговори, ниту се сврте да го удостои со поглед.
-Што е? - Погледна во него, соочена со сите свои демони на кои успешно им бегаше доста време.
-Не знам, ти кажи ми. Се случува нешто? 
-Не е ова таа приказна каде што се сретнувам со некој згоден тип и му се жалам за моите проблеми. - Ги прекрсти рацете и недоверлво гледаше во него.
- Значи мислиш дека сум згоден. - На лицето му заигра насмевка и тоа уште повеќе се совпаѓаше на неговото совршено лице. Ги имаше тие прекрасни зелени очи кои можеби во некој друг момент лесно би се загубила во нив.
- Не ми ги превртувај зборовите. - Сепак мораше да се насмее.
- Во право си, но се загубив во делот кога ме нарече згоден.
- Сега кажувам дека си и нарцис.
- Нарцисот е убаво цвеќе. - Задоволно се смееше. Беше заборавил како е да се остави намуртеноста настрана. - Слушај, дозволи ми да те почестам пијалак за комплиментите.
- Не... Не е добра идеја. - му одврати намуртено, повторно чувствувајќи ја кнедлата во грлото.
- Ми должиш за носот. 
- Знаеш дека не можеш да се сретнеш со непозната личност и да ја поканиш на пијалак.
- Тоа е проблемот? Даниел, во тој случај госпоѓице. - Ја подаде раката задоволно гледајќи во неа.
- Миа. - Ја прифати раката и збунето му се насмевна. - Но, ова не менува ништо.
- Сега ми го знаеш името, јас твоето. Не сме само странци.
- Слушај, не е само тоа. - Преврте со очите. - Изгледа ова ќе биде сепак приказна во која се жалам на проблеми. Внатре е бившиот со сегашната девојка.
- Уште позгодно нели? Ќе те види со друг. - Подголтна, станувајќи свесен дека се доближува до таа тема што не сака да ја чепне. Барем не сега...
- Не сум таков тип на девојка. Нема да се ставам во филмови дека ќе биде љубоморен или ќе му биде криво. И... Заслужува да биде среќен, иако... Иако тоа боли. - Една солза несвесно и се стркала по лицето.
- Уште го сакаш? - Збунето гледаше во неа. Зошто му беше пријатно во нејзино друштво?
-Јас... Не е дека љубовта заминува, само преминува во некоја друга форма. - Слегна со рамениците збунето. -Веројатно мислиш дека трескам глупости.
- Не. Слушај, не се грижи за тоа како тој ќе го сфати тоа што си со мене. Негово право. Во спротивно, ти ќе бидеш таа повредената и ти сама ќе се повредуваш несвесно. Остави за миг се, сите чувства и мисли. Не барам, ниту очекувам нешто. Само еден пијалак.
- Во ред. Под два услова. Да си платам јас пијалак...
-Но...
-Еј... 
-Во ред.- немоќно слегна со рамениците.
-И која е твојата приказна.
-Хахаха, толку е очигледно дека има приказна. Па... Скршено срце. Ајде, внатре ќе ти раскажам се. И да знаеш дека носот ме боли уште...
- Но...
-Се шегував. - Задоволно гледаше во неа, за прв пат чувствуваше дека не мора да биде онаа намуртена сенка, туку дел од стариот себе. И тоа по долго време го радуваше...

Последното патување

Ми кажа дека патува. Каде, не се обиде да ми одговори. Само рече дека местото каде што оди не е во склоп со моите географски познавања. Планирав да се побунам, но имаше некаква невообичаена сериозност во неговиот глас што решив да ги отфрлам сите сомневања. Можеби тоа беше носталгијата затоа што не ми кажа ниту колку дена ќе биде отсутен. Искрено, не ми ни текна да прашам, бев хипнотизирана од неговиот глас и колку тажен и мил беше. Го замислував со дневната брада, седнат во некој воз кој брзо менува слики пред неговите очи исполнети со некој благ превој на некоја тајна. Веројатно замислено зјапал низ прозорецот, загубен во експлозијата од бои и чувства додека ми раскажуваше за местото каде што е и каде ќе оди. Ми кажа дека од една дестинација до друга се стига само со затворени очи и изгубено сетило за слух. Раскажуваше за експлозија од бои која немарно си играла пред неговите очи, како светот истовремено да горел пред неговите очи молчејќи го за помош, но истовремено спокојноста на пределот не му дозволувала да преземе ниту еден чекор. Ми кажа дека звуците на тишината може да ги разбере само човек кој цел живот го поминал со ѕвоно закачено околу вратот кое не му давало никогаш мир. Го гледав јасно пред мене тој голем човек со меко срце и само сакав да сум покрај него.Раскажуваше за експлозија на ѕвезди и како повеќе светлината ја нема туку е заробена во дланките на темнината. Опиен бил од месевите зраци кои го земале во своја закрила додека бил потпрен на штурите столчиња на кои седел. Зборуваше тивко, но јасно како тоа да го разберам за што говори беше од круцијална важност за општеството. Го слушав внимателно, понесена од пределите за кои не знаев дека постојат. Во тој момент можев да му кажам се, за трет Њутнов закон, за убавината на тишината и непознатите предели и како се стигнува од едно до друго место со помош на мислите, за ѕвездите кои можеби во денешно време не постоеја. Се, освен она што сакав да го кажам а тој да го чуе.

Пред да ми спушти ми кажа да се чувам, да го сакам светот без потреба од анализа и поделба на местата според географија или некоја друга наука. Да знаев дека ни е последен разговор, ќе му одвратев низ солзи дека светот за мене е една целина и палета од бои, експлозија на ѕвезди само затоа што тој постои. Но, се што му кажав е да си помине убаво. Само толку за да се наруши еден совршен момент...

Тебе те нема повеќе...

Ноќта се губеше во стаклените очи кои гледаа исплашено во темнината што се простираше пред нив. Главата беше потпрена на работ од прозорецот, раката треперејќи покажуваше кон месечевата светлина. Една блага насмевка се изгуби на бледите усни кои се обидоа да прошепотат нешто пред да бидат зашиени со црниот конец на немирот. Ветрот од отворениот прозорец невино си играше со нејзината коса која совршено го врамуваше бледото лице. Остана само тишината да царува во ноќта на загубените и недокажаните зборови. Очите бледо зјапаа во една точка, но набрзо и тие се препуштија на тивкото гласче на вечноста која ги собираше и ноќва последните пријатели во својата колекција.
Тој пристигна подоцна од договореното. Ја згази штотуку запалената цигара, чувствувајќи го стравот кој одеднаш се појави. Забележа дека вратата е подотворена, дека светлата внатре се изгаснати, а неколку прозорци беа отворени. Несигурно стапна внатре и го запали светлото, чувствувајќи како срцето бие забрзано како да е на некоја рели патека. Се обиде да се смири, но хаосот во дневната го остави со подотворена уста. Сликите беа скршени, мебелот превртен, нивното куче Чико исплашено се криеше под сламената столица. Чувствуваше вртоглавица, му се чинеше дека го знае исходот на сето ова иако не сакаше да го прифати. Рацете му трепера додека збунето премина со раката низ косата. Не можеше да биде тоа што мисли. Најверојатно таа излегла во обид да се смири затоа што била лута што не дошол. Во кујната го виде јадењето на земјата, испревртени хартии и виното кое се слеваше како река по белиот килим. Ја зеде ламбата која беше на земјата и несигурно подголтна додека се качуваше по скалите. Му беше страв, солзите се наоѓаа на работ на очите и се закануваа дека ќе го уништат секој миг.
Ламбата му падна од раката, ужасен крик се јави од неговото грло додека се обидуваше да се соочи со вистината. Таа беше потпрена покрај прозорецот, ноќницата и беше искината, од грлото сеуште се слеваше топла крв. Падна на подот, неспособен да ги поврзе работите. Таа... Не!!! Не. Можеше.Да.Биде.Мртва.
Плачеше очајно, солзите како притоки се слеваа низ неговото лице, му се чинеше дека не може нити да дише. Се обиде да стане, но нозете го издадоа. Не можеше да биде мртва. Неговата сакана,најубава. Неговиот ангел. Му се чинеше дека болката беше толку силна и му ги кинеше градите немилосно. Се обиде да се потпре на ноќната масичка но едно парче хартија паднана земјата и го зашемети. Рацете му трепереа, се обиде да ги избрише солзите, но погледот му беше заматен додека читаше.
,,Се вплетка со погрешни луѓе. Следниот пат размислувај..."
Бесно удри со раката во ѕидот, но не чувствуваше повеќе никаква болка. Емоционалната беше поголема. Стана несигурно и погледот повторно му беше заробен кон неа. Беше прекрасна и на ова последно патување. Не можеше да биде ова точно. Само некој заебан сон. По ѓаволите!!!
Удираше бесно во ѕидот се додека не се умори. Како да прифати дека повеќе нема да ја види нејзината насмевка... Нема да се загуби во нејзините темни очи кои беа чиста спротивност од неговите. Нема да му го направи утринското кафе, ниту ќе го слушне нејзиниот глас. Нема да ја набљудува сабајле како спие целосно отпуштена, ниту како се средува за на работа. Нема да ги бакнува нејзините усни и совршените јаболкници. Нема да ја гледа како танцува додека подготвува ручек. Нема да биде со него во постела...
Бесно одмавна со главата и се загуби во месечевата светлина која го осветлуваше нејзиното лице. Бесно ја стегна во својата прегратка и ја молеше да се врати. Таа беше негова, само негова. Ја сакаше по ѓаволите!!Требаше тој да биде на нејзино место. Да можеше...
Последните зраци на Месечината останаа заробени во тие стаклени очи. Тој неуморно плачеше и ја молеше да се врати обидувајќи се да ја склопи реалноста која за него беше надвор од секој домен. Светлината си замина засекогаш. Во ноќта само една нова ѕвезда неуморно светеше се до појавувањето на Сонцето. Солзите доаѓаа и се губеа како мали бисери лепејќи се за телото. Тишината остана како нем соучесник на последните зборови кои се губеа во една симфонија. А играта на светлината и убавиот ангел се загубија на патот кон една вечност....

Македонија- идеална земја за живеење... за спомениците на Плоштад

Започнува политичката нервоза. Или започната е таа веќе одамна, само сега пропагандата е на она повисоко ниво. Сакаш на форуми, Фејсбук или кафичи разгорена е темата за нашава политика и престојните избори. Си има и луѓе што си кулираат, си го наредиле во животот па си уживаат во Сонцето кое еве конечно решило малку да не израдува. И ете, муабети од тип -За кој си брат? Се знае брат (или ВМРО или Есдеес). И ете ја тука започнува таа битка кој е во право, кој направил повеќе, кој си го сака народот повеќе. И тука пука филмот, иако реално си седиш и се правиш дека си од оние кои политиката е нуклеарна физика. Барем ќе бидеш поштеден од сето тоа долго предавање и плунката која онака несакајќи ќе ти се залепи за лицето.
Е па брат, еве сега ти кажувам за НИКОГО не сум. Ниту сум видела аир од нив, нити нив ги интересира за тебе иако можат да ти продаваат приказни дека ти си нивната иднина, дека тие работат за тебе. Да братче работат, да можат и државата ќе ти ја продадат за добра цена. Еј, па чекај нели го прават тоа?!
Да се биде политичар не ти значи ништо повеќе од тоа да си го наполниш џебот што е можно повеќе, на народот да му ги замачкаш очите небаре се овци за стрижење ( според муабетиве тоа и се!). Не се замараат со твојата состојба, дали ти одвај крпиш од месец до месец, дали децата ти се болни а ти не си здравствено осигуран затоа што сме јака држава.
Не можам да не ги ставам и двете партии во ист кош кога исти се со некои недостатоци различни кај едните и другите. Едните почнаа со уништувањето на нацијата , другите го завршија. Што ќе се изградат неколку споменици, ќе се фрлат милјарда евра онака и после со тоа се направило нешто?! Што да се замазнат очите на народот за исперените пари? А и народот нема пари за леб, се радува како мали деца на играчки. Остави тоа што шефот си е поврзан со партијата и не дава редовно плата, остај тоа што цените на производите се високи, имаме споменици да им се радуваме.. 
А децата дома ќе се снајдеме бе некако. Некој со партиска книшка ти го земал местото на работа. Оди, честитај му. Или бездомниците кои немаат кај да преспијат и секој ден е борба за опстанок?! Не ги гледаш нив, спомениците ги сокриле под себе...
Ајде де. Сериозно со овој муабет? Некој,кој до вчера не знаел да пишува и одвај завршил средно со тебе сега министер ќе биде. А ти мачи се со факултетот, ќе те чека некоја работничка за ниска плата или пазарот не ти бега. Позитивна вест,.има субвенции за земјоделците...
Е па наместо да се вложи во земјата, да се направи секаде асална канализација, водовод и патишта, наместо да се има место за секој барем да преспие некаде ќе се градат споменици. Спомениците се иднината на Македонија! За да се заскрие срамот во заднина...
И младите не постојат. Чисто онака знаеш. Додека стидентите живеат некој мизерен живот во студентските домови (пардон, ако воошто си го заслужиле името) пензионерите ќе одат на скијање. Не велам дека треба да им се скратат правата или поволностите што им се дадени, но да се помисли и малку на младата сила на земјата не ќе беше лошо. И после зошто сме сакале да заминеме во странство?! Со ваков,однос што го добиваме, се чудам како воошто некој,живее во земјава. Ете на пример актуелна тема е Студентскиот дом Гоце Делчев и условите (пардон НЕуслови!). Насекаде низ светот се изнесе веста само нашите медиуми си молчат затоа што во Македонија се е рај. Малку да се заинтересираше власта за домовите не ќе беше лошо. Или се водат по политиката направено е, го имаме (па и пред педесет години ако сака нека е) не му треба реставрација. За поважни нешта се потребни парите. На пример споменици треба да се изградат, да се префрлат пари на сметка, да се поткупат телевизии и луѓе, да се замолчи народот.
И што ова е таа земја за која се бореле предците? Да биде Македонецот угнетуван зошто е Македонец? Да не може да се изјасни слободно што е?! Ајде, ставете другиот јазик да ни биде национален, искинете ги и запалете ги македонските знамиња... Затоа што народот се кара која партија е подобра или која турска серија вечер ќе се емитува, политичарите раскарани кој е крив,кој прав и кој повеќе направил... Сакате да ви кажам што направивте?! Ја продадовте земјата, си го продадовмте идентитетот, младите не се важни, народот помалку голта што ќе му се каже. Направивте човек да не може да биде МАКЕДОНЕЦ во своја земја, да бидат сите раскарани меѓу себе наместо да го бранат своето. Направивте тоа што евтино продадовте се што било скапо платено па сега предците се вртат во гроб гледајќи ја вашата јака политика. Гајле ви е вас за народот, важно имате пари во џеб или на сметка. Тоа е целата приказна. А народот нека се мачи да преживее во овој крпен живот како што би рекол Стале Попов. На сосема погрешен пат сме тргнати, но еј нема врска. Иднината на спомениците останува. Народот никој не го прашува веќе одамна.

Последниот ден

Седеше незадоволно на својот кревет, обидувајќи се да да се сконцентрира на задачите по математика. Ги протри очите, чувствувајќи се исцрпено. Сакаше да гледа телевизија, но знаеше дека мајка му ќе му се налути ако претходно ја нема напишано домашната. А и подоцна беше прашање дали ќе ја добие потребната дозвола. Искрено посакуваше што е можно побрзо да порасне и да замине некаде далеку со својата мајка каде што нема да ги следи злото. Ги отвори очите и незадоволно погледна низ прозорецот од каде што слушаше детски извици. Најверојатно сите негови врсници се надвор и играат, додека тој е тука закован како под некоја казна да решава некои си измислени глупости кои не гледаше како ќе му бидат од корист. Барем не сега...

Денеска повторно му ја забележаа модрицата на десната рака а тој како по обичај мораше да измислува дека се степал со некого. Не знаеше дали му веруваат, повеќе не го интересираше, само ги чувствуваше солзите во очите. Не сакаше да создава лажни слики за себе пред сите, не сакаше да го гледаат како насилник... Понекогаш посакуваше еден момент да му биде дозолен да го потроши сам на себе, без многу да го испрашуваат кој е, што е, што му се случува... 

Се врати во реалноста, незадоволно прегледувајќи ја својата соба. Не наликуваше на соба на дете на негова возраст, немаше ништо свое во собата. Како да живееше онака провидно, чекајќи го совршениот момент да избега и да не мора да зема ништо со себе.

Ја слушна вревата која одеднаш настана во дневната и незадоволно ги отфрли книгите од себе. Ја подотвори својата врата, спремен повторно да биде понесен во тој кошмар со кој секој ден се соочуваше.

-Каде е јадењето? - Го забележа својот очув кој повторно беше пијан и оптегнат на каучот како некоја дебела мачка која го чека Сонцето за мрзеливо да се протегне. Погледот му беше изгубен како секога, очите закрвавени, го чувствуваше мирисот на алкохол кој се ширеше наоколу. 

-Во кујната.- Мајка му одговори мирно, иако лесно можеше да забележи дека трепери. 

-Донеси овде да јадам. И направи нешто салата да замезам со ракијата што ни ја донесе Дејан пред некој ден. - Гласот му се губеше монотоно со програмата која ечеше во собата. Се напреграше да слушне се, не забележа дека рацете му се стиснати во тупаници. Знаеше реално дека не може да стори ништо против него кога ќе го нападне во таа негова полусвесна состојба. Имаше само девет години, а тој личеше на оние дебели китови или моржови кои ги гледаше повремено на телевизија.

Ја гледаше мајка му како се труди да му удоволи како секој пат, рацете и трепера додека му ја носеше чашката полна со ракија и салатата. Ги затвори очите, но се што гледаше во таа темнина беше ударите што тоа копиле и ги задаваше на својата мајка. Како можеше да го нарече татко кога реално тој не беше тоа!? Беше еден обичен човек со кого ја делеше куќата и се трудеше да им ги уништи нивните животи. Не се сеќаваше како беше пред да дојде тој човек во нивниот живот, но сега знаеше дека животот беше едно ужасно поглавје со кое не знаеше како да се справи. 

Изненадено ја крена главата кога го слушна кршењето на чинија. Мајка му се држеше за образот и низ лицето и течеа солзи, тој беше станат и изговараше најразлични пцости кои требаше да бидат недостапни за неговите уши во наредните неколку години. Гледаше како беста ескалира, како ударите беа се побројни, како плачењето и болката на мајка му ја исполнуваше просторијата, но се чинеше дека никој во комшии не слуша ништо или ова веќе стана секојдневност со која се помирија. Но, тој не можеше само да седи и да гледа како тоа копиле го уништува животот на мајка му и неговиот. Го болеа нејзините врисоци за помош, го болеше фактот што е немоќен да стори нешто за да избегаат од канџите на ова суштество што требаше да биде човек и тоа полицаец и да ги брани невините. 

Не знаеше од каде смогна сила, но ја зеде тешката вазна и нечујно се доближи до него кршејќи ја од неговата глава. Тоа беше доволно за еден момент тој да се зашемети, но реално не можеше да реагира. Мајка му низ плач се обидуваше да ја состави искинатата блуза која и виснеше на голото тело, а тој зашаметено ги гледаше и двајцата. Срцето му чукаше брзо, знаеше дека нема да се спаси овојпат, дека нема да помогнат молбите од мајка му да не го чепка. Боите беа поинтензивни, чувствата во него некако пред ерупција, но рацете сеуште ги држеше во тупаници. Ги чувствуваше неговите раце врз своето слабо тело, молбите на мајка му да прекине, неможноста да се отргне од светот. Се обиде да направи нешто ,да се извлече но реално стисокот беше премногу силен за да успее. Само почувствува како тој го оттурна од него и одеднаш беше повлечен во некој вртлог. Ја чувствуваше болката еден миг, но веќе во следниот му се чинеше дека е повторно во својо мек кревет и се припрема за спиење. Ги затвори очите и се препушти на бездната која го повикуваше да се приклучи во светот на темнината засекогаш...

До следниот пат

Незадоволно играв со прстите од дрвената маса (да беше другар ми до мене, можеби би знаел поточно од кој материјал е, но него го немаше) и ја слушав заразната мелодија во позадина иако не знаев која песна е. Сепак потпевнував некои стихови, во обид да се снајдам, иако реално се што успеав беше да ја упропастам песната. Добро е што никој не ме слушаше, лошо би било да му ја пренесам песната во ова лошо светло кое излегуваше од моето грло. Гледав во прстенот кој задоволно се протегаше на средниот прст затоа што реално само тука го собираше затоа што ми беше поголем ( или пак поверојатно, прстите ми се тенки па ниту еден нормален прстен не може да се фати на нив). Го мразам тој процес на чекање, отсекогаш било така и реално ретко се случувало да закаснам некаде. Се обидов да се олабавам, да заборавам на миг на проблемите кои ми тежнеа, па дури и на повреденото колено кое за среќа не ме болеше. Можеби, беше подобро да го земам мобилниот, па да бидам уште една од сите кои „дремат“ закачени на интернет во обид да им помине времето. 
Но, реално немав некоја желба тој момент. Тешка приказна сум јас, илјада пати ми имаат кажано а јас не можам да не се сложам со нив. Наместо тоа ги набљудував луѓето во близина, нивните весели разговори, мирисот на кафе и опојни парфеми, згодни луѓе облечени во некое совршено издание. Реално не е дека припаѓав во тој опоен свет на хаос и убавина, но ми се допаѓаше да бидам еден нем посматрач кој се чини дека за еден момент можеше да ги прочита сите. Или поточно би било дека ги сместив луѓето во некои мои приказни, во свет каде што не се знае што да очекуваш, но барем дејствието е неизоставен дел. Се насмевнав задоволно на дечкото што седеше спроти мене, иако знаев дека е доволно занесен да ме забележи. Не знам што беше тоа што ме привлече кај него и што хипнотизирано го набљудував. Не е дека беше некој си презгоден дечко што би го приметиле во некоја топла, но имаше нешто кај него што те тераше да го набљудуваш (прикриено колку што се може!). Замислено зјапаше во листот пред себе, во десната рака држеше молив, челото му беше набрано што значеше или дека е изненаден или се обидува да се сконцентрира (во случајов изгледа беше второто). Усната му беше стегната во права линија, очите не можев да ги забележам, но претпоставив дека беа темни како неговата блуза. Носот му беше правилен, ја забележав тетоважата на десната рака иако не можев да ја разберам. Претоставувам дека пишуваше нешто, најверојатно кинески, но јас и јазикот тешко дека сме во некое блиско сродство. Ме интересираше што се наоѓаше на листот хартија, што беше тоа што толку го занесе и однесе во тие непознати предели што беа недостапни за мене. Со раката премина преку косата и се напи од кафето. Ми се насмевна, имаше некоја пријатна насмевка (не онаа совршена, но реално привлечна) што ме натера да се вцрвенам затоа што сфати дека љубопитно го испитувам. Не знам реално што беше тоа кај него што беше толку интересно што човек не можеше да го тргне погледот од него. Во ред, тетоважата си имаше дел од таа привлечност, но тоа одеше до нешто подалеку што не можев да стигнам до таа вселенска вистина која се распрскуваше пред очите.
Реално, се загубив понатаму со пристигнувањето на другарката, пиењето на кафе, дискутирањето за некоја нова песна, престава, последна прочитана книга, за политиката која се врти како што ќе му дојде на некој си господин што се прави паметен... Погледот свесно или несвесно ми бегаше кон дечкото кој сеуште беше занесен во својата работа, но сега на лицето ја забележав таа насмевка како да е задоволен од тоа што го работи. Посакав да дознаам што е тоа, посакав да го дознаам неговото име, но љубопитноста одеше до тука и немаше да и дозволам да ја пречекори таа граница на пристојноста која мозокот сакаше да ја игнорира. Забележав дека го испи кафето, си го плати, ја облече кожната јакна (моторџиска!), си ја зема папката каде што претпоставив дека ги ставил хартиите и ми се насмевна пред да замине или можеби мојот мозок тоа онака несвесно си го посака па си замисли дека се случи. Реално, знаев дека тој е само уште едно лице од многуте со кој човек секојдневно се сретнува, дека можеше да биде убиец, силувач или не знам уште што (на некој друг подобро би му одело набројувањето), но интересно е кога еден човек од сите може да ти го задржи вниманието и да те натера да се запрашаш некои навидум безначајни прашања кој понекогаш можат да допрат и до важни теми. Но, чудно е што беше тоа што тој беше позначаен од останатите (и притоа не говорам само физички).
Кога ја побаравме сметката, келнерката ми донесе еден лист хартија со една нацртана девојка која по некоја чудна случајност на Космосот или не знам какви слични глупости личеше на мене. Ми кажа дека е од дечкото што седеше спроти мене, но не ми беа потребни дополнителни описи да сфатам кој е тој. Значи, најверојатно се е во ред со мене и таа насмевка не била производ од некоја моја фантазија. Образите ми добиваат некоја чудна црвена боја додека срамежливо го земам парчето хартија и ја забележувам пораката на дното од хартијата.
„Некои луѓе ги сретнуваш само еднаш, но доволно е нивниот лик да не те остави на мира. Ги викаат музи, но реално до сега не сум верувал во тоа. Не сум тип кој е по романтики, ниту излитени фрази, но денес чувствувам потреба што не можам да ја објаснам со зборови. До следниот пат (затоа што знаеш, велат дека следниот пат некогаш ќе се случи)...“